Większość psów pływa bardzo chętnie, a przedstawiciele wielu ras są doskonałymi pływakami. Ale nawet najlepsi z nich zmęczą się, próbując wydostać się z basenu lub walcząc z silnym prądem. Często zdarza się, że szczenię wpada do sadzawki i nie potrafi się z niej wydostać. Jeśli znajdziesz swojego małego przyjaciela nieprzytomnego w wodzie, musisz go stamtąd natychmiast wyciągnąć, po czym trzymać za tylne nogi wiszącego głową w dół, tak aby oczyścić płuca z wody. Następnie należy położyć psa na boku oraz wyciągnąć mu język z pyska, aby mógł swobodnie oddychać. Uciskaj dość mocno i rytmicznie okolice serca (serce znajduje się pod żebrami), aż pies zacznie sam oddychać. Uważaj by nie połamać mu żeber. Można również zastosować oddychanie usta-nos. Odchyl głowę psa do tyłu i trzymając rękami jego zamknięty pysk wdmuchuj ustami powietrze do jego nosa.

<< do początku

Wypadki drogowe

Potrącony przez samochód pies znajduje się w szoku. Prawdopodobnie doznał obrażeń zarówno zewnętrznych jak i wewnętrznych. Przygotowując zwierzę do transportu załóż mu przede wszystkim opaskę na pysk. Będący w szoku, obolały pies może ugryźć przy najdelikatniejszej nawet próbie przeniesienia go. Jeżeli pies krwawi z ran należy założyć mu opaski uciskowe tamujące krwawienie. Zranione kończyny powinny zostać unieruchomione w łupkach tak, aby były chronione w czasie transportu. Po wstępnym opatrzeniu psa na miejscu wypadku należy zawieźć go do lekarza weterynarii, unikając wstrząsów w czasie transportu. Koc, kurtka lub pokrowiec zdjęty z siedzenia samochodu, trzymane przez dwie osoby za rogi, spełnią doskonale rolę prowizorycznych noszy, niezbędnych do przeniesienia psa. Ze zranionym zwierzęciem postępuj delikatnie lecz stanowczo, ponieważ próba ucieczki może jeszcze pogorszyć jego stan. Jeśli pies jest przytomny przemawiaj do niego uspokajająco.

Weź pasek materiału, bandaż, sznurek lub cokolwiek mogącego pełnić tą rolą. Opleć nim pysk psa przeplatając końce na grzbiecie nosa.

Następnie zawiąż węzeł pod brodą psa.
Końce opaski przesuń pod uszami psa i zawiąż jeszcze jeden węzeł na karku.

1. Usunąć psa z miejsca bezpośredniego zagrożenia

2. Umożliwić psu oddychanie przez oczyszczenie dróg oddechowych z wydzieliny lub ciał obcych

3. Zaimprowizować kaganiec z bandaża lub krawata, aby pies w szoku nikogo nie pogryzł

4. Bardzo ostrożnie przenieś psa na zaimprowizowane nosze i zawieź psa do lecznicy

<< do początku

UŻĄDLENIA

Zwierzęta użądlone przez osy i pszczoły wykazują silny niepokój, reagują szybko opuchlizną. Niekiedy, przy nadwrażliwości, lub jeśli użądlenie ma charakter masowy, może dojść do zapaści, a nawet śmierci. W przypadku użądlenia trzeba błyskawicznie zlokalizować miejsca ukąszeń i usunąć żądła. Zbiorniczek z jadem zwykle wyrywany jest (w przypadku pszczoły) razem z żądłem. Wówczas tkwiące w ciele ofiary żądło, choć już odłączone od ciała owada, jeszcze przez długi czas wtłacza jad z rytmicznie kurczącego się woreczka jadowego. Po usunięciu żądła, by ulżyć cierpieniu zwierzęcia, warto zrobić na opuchnięte miejsca okłady z sody oczyszczonej. Zalecana proporcja to płaska łyżeczka sody na szklankę wody. W przypadku masowych użądleń lub użądleń w szczególnie niebezpieczne miejsca, np. wewnątrz jamy ustnej, należy natychmiast szukać pomocy lekarza.

1. Miejsca użądlenia są na ogół widoczne

2. Żądło usuwamy szczypczykami

<< do początku

UKĄSZENIA ŻMII

W przypadku pokąsania psa przez żmiję trzeba jak najszybciej założyć opaskę uciskową powyżej miejsca ukąszenia. Jeśli to możliwe, miejsce ukąszenia obkładamy lodem lub zimnymi okładami. Natychmiast należy zgłosić się do lekarza weterynarii, który poda surowicę, leki wspomagające i opatrzy miejsce pokąsania.

<< do początku

POPARZENIA

Letnie wieczorne ogniska, czy przygotowywanie potraw na grillu to także niebezpieczne sytuacje dla naszego psa. Zdarza się, że rozbawiony pies, szczególnie gdy ma czworonożnego towarzysza, wbiega wprost do ogniska, lub przewraca na siebie rozgrzany grill z gorącymi węglami.
Najważniejszą czynnością jest zahamowanie czynnika termicznego. Jeżeli pies wpadł do ogniska i pali się na nim sierść, należy za wszelką cenę zdusić ogień, narzucając na psa koc, który przecież zawsze znajdzie się przy ognisku. Poparzone miejsca trzeba natychmiast przemyć i ochłodzić zimną wodą. Jeśli to możliwe, obłożyć oparzenia lodem, a następnie na poparzony naskórek nanieść tłustą maść, choćby wazelinę.
W przypadku poważnego uszkodzenia termicznego konieczna będzie pomoc lekarza weterynarii, gdyż istnieje konieczność opanowania szoku. W przypadkach ciężkich poparzeń może nawet zajść potrzeba interwencji chirurgicznej.

1. Psy zwłaszcza szczenięta łatwo mogą ulec oparzeniu przez ogień lub gorącą zawartość garnka. Zawsze należy odsunąć garnek od krawędzi kuchenki i nie pozwolić psu zbliżać się do ognia.

2. W razie oparzenia delikatnie nałożyć opatrunek z zimną wodą na oparzone miejsce, unikając urażenia psa , który może wtedy ugryźć

3. Wystrzyc sierść w oparzonym miejscu nie powodując podrażnienia

<< do początku

RANY I SKALECZENIA

U psów najczęściej dochodzi do skaleczenia opuszek palcowych w wyniku czego występuje silne krwawienie. Skaleczenia łap bardzo często są następstwem kopania w ziemi, bądź nadepnięcia np. na potłuczone szkło.
Ranę staramy się szybko oczyścić i przemyć środkami dezynfekującymi. Następnie wkładamy niewielkie gaziki pomiędzy palce i bandażujemy. Zaznaczyć jednak trzeba, że takie postępowanie może mieć miejsce tylko w przypadku niewielkich i powierzchownych ran. W razie większego lub głębokiego skaleczenia będziemy musieli skorzystać z pomocy lekarza, gdyż konieczne będzie zszycie rany, czy założenia sączka. Jeśli rana jest mała, płytka i niezbyt krwawi, to wykonany samodzielnie opatrunek zabezpieczamy dodatkowo przez założenie skarpety.
Inaczej jest w przypadku skaleczeń, powstałych np. na skutek pogryzienia przez psa. Musimy przede wszystkim zlokalizować miejsce skaleczenia. Szukamy więc miejsc, gdzie sierść jest posklejana i właśnie na nie zwracamy uwagę. Wokół rany wycinamy zakrwawione posklejane włosy. Uszkodzone miejsce dezynfekujemy łagodnym środkiem (rivanol, woda utleniona). Podobnie jak poprzednio, także i w tym przypadku o dalszym postępowaniu decyduje rozległość i głębokość rany.

<< do początku

BANDAŻOWANIE KOŃCZYNY