|
Ciąża i poród u psa
Źródło: E-book "Mój pierwszy
pies"
Autor artykułu - Lek. wet. Andrzej Lisowski
www.klinika-wet.gorzow.pl
..............................................................................................................................................................
W czasie
trwającej ciąży (średnio 63 dni [59-65dni])suka wymaga od nas bardziej
troskliwej opieki i pielęgnacji. Zwalniamy ją z intensywnych treningów i pracy [np.
polowania], jednak nie ograniczamy spacerów i przebywania na świeżym powietrzu.
Na spacerach pilnujemy, aby brzemienna suka nie wykonywała gwałtownych skoków i
intensywnie nie biegała. W miarę zaawansowania ciąży sama sobie ogranicza ilość
ruchu i staje się ostrożna. Karma w tym okresie powinna być wyjątkowo starannie
zbilansowana i zawierać pełnowartościowe produkty. W połowie ciąży szczenną sukę
szczepimy przeciwko nosówce, parwowirozie, koronawirozie, kaszlowi w psiarni i
leptospirozie. Musimy dołożyć wszelkich starań, aby przyszłą matkę uchronić
przed infekcjami, które wymagają stosowania środków farmakologicznych w
leczeniu. Wiele leków wykazuje negatywny wpływ na płody i może w efekcie
doprowadzić do ich zamierania i poronień. W drugiej połowie ciąży jeszcze
bardziej ograniczamy wysiłek fizyczny suki, nie rezygnując z dłuższych spacerów
i przebywania na świeżym powietrzu. Jeżeli w tym okresie wystąpią jakiekolwiek
zaburzenia w zdrowiu lub zachowaniu brzemiennej, powinniśmy niezwłocznie udać
się do lekarza prowadzącego.
Nie molestujmy lekarza tydzień czy dwa po pokryciu aby diagnozował ciążę u
naszej pupilki. Najwcześniej można zdiagnozować ciążę w 23-28 dniu wykonując
badanie USG jamy brzusznej. W kraju jest to metoda mało dostępna. Badanie
palpacyjne [omacywanie] przed połową ciąży zazwyczaj nie daje jednoznacznej
odpowiedzi szczególnie u dużych i „pulchnych" przedstawicielek psiego rodu.
Stuprocentową pewność daje prześwietlenie przyszłej matki po szóstym tygodniu
ciąży lub badanie USG. Najczęściej jednak nie musimy uciekać się do takich
metod, ponieważ zmiany zachodzące w wyglądzie szczennej suki, informują nas o
tym czy jest ciężarna czy nie.
W domu musimy przygotować odpowiednie miejsce, w którym suka będzie mogła
spokojnie rodzić. Dla ras małych i średnich może to być odpowiedniej wielkości
skrzynka o bokach wysokości 100-400mm (w zależności od wielkości suki). Na jej
dno kładziemy twardy materac przykryty ceratą a na ceratę czyste prześcieradło,
które można łatwo zmienić. Dla ras dużych i bardzo dużych powinniśmy zrobić
legowisko. Musi ono być większe niż normalne - suka karmi szczenięta leżąc na
boku. Szczeniaki też muszą się mieścić na posłaniu a rosną szybko. Nieprzydatne
jest legowisko na ramie drewnianej gdyż szczenięta będą z niego spadać.
Najlepszy jest materac obudowany listwami (deskami) albo włożony do dużej i
raczej płytkiej skrzynki. Obudowę materaca (skrzynkę) instalujemy już po
porodzie (inaczej trudno jest nadzorować poród).
Bardzo częstym błędem popełnianym nawet przez doświadczonych hodowców jest
zmiana miejsca umieszczenia legowiska suki na krótko przed lub tuż przed
porodem. Jak już wiemy legowisko dla psów jest enklawą spokoju a przede
wszystkim bezpieczeństwa. Suka, szczególnie młoda przeniesiona nagle w nowe
miejsce, traci to po-czucie bezpieczeństwa. Staje się nerwowa. Stara się za
wszelką cenę przenieść szczeniaki w stare lub inne, w jej pojęciu bezpieczne
miejsce. Przy tej okazji, może pokaleczyć lub nawet pozagryzać szczenięta. Przy
niemożliwości zapewnienia "dzieciom" i sobie bezpieczeństwa może dokonać
likwidacji poszczególnych szczeniąt lub całego miotu.
Nie zawsze późna zmiana legowiska może doprowadzić do tak przykrych następstw,
niemniej jednak należy się z tym liczyć.
O ile musimy dokonać zmiany legowiska uczyńmy to odpowiednio wcześniej tak, aby
suka zdołała zaaklimatyzować się i zaakceptować nowe miejsce, aby osiągnęła
pełne poczucie bezpieczeństwa.
Na tydzień przed spodziewanym terminem rozwiązania rozpoczynamy ciężarnej
mierzyć temperaturę. Pomiaru dokonujemy dwa razy dziennie - rano i wieczorem -
wprowadzając delikatnie termometr weterynaryjny lub elektroniczny do odbytu na
głębokość zależną od wielkości suki [30 do 80mm] a wynik pomiaru zapisujemy na
wykresie. W pewnym momencie temperatura spadnie od 0,5 do 10C poniżej
przeciętnej jaka wynika z codziennych pomiarów. Spadek temperatury sygnalizuje,
że poród powinien rozpocząć się w ciągu 8-12 godzin od tego momentu. Jest to
prosta, a zarazem stosunkowo pewna metoda określania terminu wyszczenienia. Na
1-2 dni przed porodem u suki może wystąpić lekkie rozluźnienie kału, a nawet
biegunka. Nie należy się tym przejmować i podawać środków zatwardzających. Suka
przygotowuje w ten sposób swój przewód pokarmowy, aby nie nastąpiła defekacja
podczas parć w trakcie akcji porodowej.
Większość suk rodzi między 58 a 65 dniem ciąży. Konkretny termin szczenienia
zależy od wielu czynników: cech osobniczych, liczby dotychczas przebytych
porodów, wieku, liczby i wielkości płodów obecnych w macicy, liczby kryć,
terminu zakończenia odruchu tolerancji na psa.
Poród można podzielić na trzy okresy:
1. Okres pierwszy - rozwieranie szyjki macicy. Trwa on od 6 do 30 godzin. Suka w
tym okresie nie przyjmuje pokarmów, jest bardzo niespokojna, dyszy, odda-je
często kał i mocz, wymiotuje. drapie posłanie przygotowując w ten sposób
gniazdo.
Między okresami niepokoju rodząca może uspokajać się na kilka godzin. W okresach
tego spokoju u suk niedużych i szczupłych możemy obserwować, przez powłoki
brzuszne, skurcze macicy i ruchy płodów. Skurcze te powodują stopniowe
przesuwanie płodów wraz z pęcherzami płodowymi w rogach macicy. Następuje
powolne rozwieranie szyjki macicy. Przodujące błony płodowe wypełnione wodami
płodowymi stanowią "hydrauliczny klin", powodujący stopniowe rozwieranie szyjki
macicy. Drażnienie szyjki macicy i ścian pochwy przez pęcherz płodowy i
przesuwający się płód stymuluje pojawienie się bóli partych i włączenie do
pomocy tłoczni brzusznej. Rozpoczyna się drugi okres porodu.
2. Okres drugi - wypieranie płodów. Faza ta trwa zwykle tyle godzin ile jest
szczeniąt. Wydostający się przez szparę sromową pęcherz pęka dając poślizg
przesuwającemu się płodowi. Gdy sam nie pęka zostaje przegryziony. Nasilające
się skurcze macicy sprawiają, że rodzący się szczeniak przyjmuje właściwą
postawę [przodowanie główkowe lub przodowanie pośladkowe] i jest wypierany przy
wzmożonej pracy tłoczni brzusznej i skurczach macicy. Rogi macicy opróżniają się
z płodów naprzemiennie.
3. Okres trzeci - wypieranie błon płodowych. Cechuje go osobnicze zróżnicowanie.
Błony płodowe mogą być wypierane po każdym urodzonym szczenięciu lub po
urodzeniu kilku lub wszystkich płodów.
Gdy nadszedł spodziewany termin porodu:
- a suka nie rodzi,
- są bóle parte a nie rodzą się szczenięta,
- występuje ciemnozielona lub brązowa wydzielina z dróg rodnych,
- temperatura po początkowym spadku wzrasta powyżej normalnej,
- odeszły wody płodowe a maluchy nie rodzą się,
- poród się przedłuża i rodzą się martwe szczenięta,
powinniśmy jak najszybciej zasięgnąć porady i pomocy lekarza weterynarii, który
po szczegółowym badaniu zadecyduje czy można jeszcze poczekać, czy też należy
podjąć radykalniejsze kroki - jak prowokacja porodu lub cesarskie cięcie. Nie
zapominajmy w ostatnim tygodniu ciąży obserwować ruchów szczeniąt widocznych
przez powłoki. Informacja o ruchach szczeniąt lub ich braku może mieć duże
znaczenie przy podejmowaniu decyzji przez lekarza co do sposobu postępowania z
rodzącą. Zawsze powinniśmy zgłosić się do lekarza gdy minął 63 dzień a ciężarna
nie wykazu-je żadnych symptomów zbliżającego się porodu.
Suka doświadczona rodzi sama i w zasadzie nie wymaga pomocy. Rodzącej nie należy
niepokoić, wystarczy dyskretnie kontrolować samą akcję porodową, która
prze-biega niejako automatycznie. Pierworódka, będąca często w stresie
porodowym, wymaga baczniejszej obserwacji a często interwencji. Nasza pomoc
polega na tym, by malca, który wydostaje się z dróg rodnych, delikatnie
wyciągnąć i uwolnić z błon płodowych. Szczenię osuszamy tamponem z gazy i
usuwamy z nosa i pyska zalegający śluz, zasysając go gumową gruszką. Po wstępnym
osuszeniu suchym tamponem masujemy malca wzdłuż ciała od głowy do ogona. Zabiegi
te mają nowonarodzonemu ułatwić podjęcie akcji oddechowej. Błony płodowe i
łożysko, wydostające się z dróg rodnych wraz z noworodkiem, usuwamy, aby suka
ich nie zjadła. Zjedzone łożyska - szczególnie większa ich ilość - najczęściej
spowodują u niej przykry rozstrój przewodu pokarmowego i wystąpienie biegunki,
co w konsekwencji doprowadza nie-kiedy do odwodnienia organizmu karmiącej i
zaniku mleczności. Jeżeli matka tego nie uczyni - obcinamy pępowinę w odległości
około 10-15mm od powłok brzusznych malucha, przewiązujemy jałową nitką, a kikut
dezynfekujemy jodyną. Tak zaopatrzone szczenię podsuwamy suce do wylizania i
dalszej opieki. Błędem często popełnianym przez hodowców jest oddzielanie
nowonarodzonych piesków od suki do czasu zakończenia porodu. Czynność ssania
jest potrzebna zarówno szczeniętom jak i rodzącej. Pobrana przez szczeniaka
siara [pierwsze mleko] umożliwia mu uruchomienie pracy przewodu pokarmowego i
oddanie pierwszego stolca [smółki]. Ssące noworodki pobudzają wydzielanie
hormonu oksytocyny odpowiedzialnego za prawidłową kurczliwość macicy i właściwy
przebieg porodu. Oddzielenie nowonarodzonych szczeniąt wzmaga nerwowość matki a
przez to zaburza prawidłowy przebieg porodu.
Jedynie w sporadycznych wypadkach będziemy mieli do czynienia z bardzo nerwowymi
sukami i koniecznością izolowania szczeniąt od niej na czas porodu. Po
zakończonej akcji porodowej odstawione szczenięta przystawiamy do sutek,
kontrolując jednocześnie, aby złośliwa mamusia nie zrobiła krzywdy własnemu
potomstwu.
Sytuacją szczególną jest opieka nad suką, u której poród musiał być rozwiązany
po-przez cesarskie cięcie. Dokładnych wskazówek każdorazowo po zabiegu udzieli
lekarz wykonujący zabieg. Jedna tylko uwaga, pacjentki po zabiegu nie należy
nosić. Już na drugi dzień musi chodzić. Brak ruchu w pierwszych kilku dniach po
cesarskim cięciu może doprowadzić do przykrych zrostów w jamie brzusznej, co w
konsekwencji może spowodować w przyszłości problemy ze zdrowiem.
Najlepszym wyjściem jest, gdy możemy zapewnić sobie obecność lekarza
prowadzącego przy porodzie. Wiedząc, że suka jest pod dobrą i fachową opieką
będziemy spokojni i pewni bezpieczeństwa jej i szczeniąt.
Suka po porodzie wymaga z naszej strony spokoju i dyskretnej opieki. Po
zakończonej akcji porodowej wyprowadzamy ją na kilkuminutowy spacer, aby mogła
załatwić swoje potrzeby. W tym czasie sprzątamy jej legowisko, zmieniamy
prześcieradło i przeprowadzamy selekcję nowonarodzonych piesków. Suce
pozostawiamy tyle szczeniąt, ile jest w stanie wychować i wykarmić. Selekcji
powinien dokonać lekarz weterynarii wspólnie z hodowcą. Osobniki mało żywotne,
obarczone wadami genetycznymi, najsłabsze poddajemy eutanazji [uśpieniu]
najlepiej tuż po porodzie.
Po powrocie ze spaceru podajemy matce coś do picia, najlepiej wodę z glukozą lub
osłodzoną bawarkę [mleko z herbatą].
Jeżeli poród przebiegał prawidłowo i "położnica" wykazuje normalne odruchy
macierzyńskie, ograniczamy się jedynie do nadzoru i prawidłowego karmienia.
Jedyną czynnością pielęgnacyjną w tym okresie jest częsta zmiana prześcieradła
na legowisku - suka nawet do 20-30 dni po porodzie oczyszcza się i krwawi [lochie
poporodowe]. Przez cały okres karmienia szczeniąt kontrolujemy stan gruczołu
mlekowego karmiącej. W przypadku gdy stwierdzimy, że gruczoł mlekowy [cały lub
jego część] jest gorący i twardszy niż normalnie natychmiast zwracamy się po
pomoc do lekarza prowadzącego. Wspomniane objawy mogą świadczyć o początkach
stanu zapalnego gruczołu mlekowego, który nie leczony może mieć poważne
konsekwencje, w postaci ropni, których efektem mogą być przetoki. Wspomniane
problemy mogą wystąpić w przypadkach mało liczebnych miotów [1-2 sztuki] i dużej
mleczności suki.
U suk ras predysponowanych do występowania tężyczki poporodowej (szczególnie
rasy miniaturowe) lub u których już po poprzednich porodach tężyczka poporodowa
wystąpiła wskazanym jest profilaktyczne podawanie preparatów wapniowych
najlepiej w formie zastrzyków domięśniowych lub dożylnych, gdy już atak tężyczki
wystąpił.
|
