|
Kastracja i sterylizacja - zalety, wady oraz mity
Autor: Ione L.
Smith, amazondoc@geocities.com
Tłumaczone z:
http://www.geocities.com/~amazondoc/ETDR/health/spayinfo.php
żródło :
lista dyskusyjna "Psia
kość"
..............................................................................................................................................................
ZALETY
STERYLIZACJI
WADY
STERYLIZACJI
MITY
NA TEMAT STERYLIZACJI
BIBLIOGRAFIA
ZALETY STERYLIZACJI
1. Sterylizacja młodej suki
zapobiega większości nowotworów sutka.
Sterylizacja suki
przed jej pierwszą cieczką zmniejsza ryzyko wystąpienia nowotworu sutka
200 razy w porównaniu do niesterylizowanych suk. Sterylizacja wykonana
pomiędzy pierwszą a drugą cieczką zmniejsza to ryzyko 13 razy (Schneinder
1969, Schneinder 1970). Rak sutka jest najczęstszym rodzajem pojedyńczego
raka (single type of cancer), występującego u niesterylizowanych suk (Bastianello
1983, Kusch 1985).
2. Sterylizacja zapobiega chorobom
macicy, takim jak ropomacicze i nowotwory.
Ropomacicze jest poważną infekcją, która zazwyczaj jest zwykle kosztowna w
leczeniu oraz nierzadko kończy się smiercią zwierzęcia. Jest to częsta
choroba niesterylizowanych suk, pojawiająca się najczęściej po cieczce.
Nowotwór macicy zdarza się u psów względnie rzadko, jednak jest równie
kosztowny w leczeniu i niebezpieczny dla zdrowia zwierzęcia, co
ropomacicze. Podczas sterylizacji macica jest usuwana, dzięki czemu
likwidujemy szanse wystąpienia tych chorób, a także mięsaka Sticker'a,
torbieli jajników, zapalenia sutka, nowotworu jajników, skrętu macicy i
wypadnięcia pochwy.
3. Wysterylizowane/wykastrowane
zwierzęta nigdy nie spłodzą niechcianych potomków.
Miliony zdrowych psów są każdego roku zabijane w schroniskach na całym
świecie. W 1991 roku około jedną trzecią wszystkich przypadków
śmiertelnych wśród psów i kotów w USA stanowiły zdrowe zwierzęta uśpione w
schroniskach (Koltveit 1991, Olson 1991). Miliony zdrowych psów są
zabijane co roku tylko dlatego, że nie ma dla nich wystarczającej ilości
domów. 11 - 19 milionów psów i kotów rocznie ginie w schroniskach w USA (National
Council 1994).
Zdajmy sobie z tego sprawę. Wokół nas jest o wiele za dużo niechcianych
psów. Wysterylizowane/ wykastrowane osobniki nigdy nie przyczynią się do
pogorszenia tego problemu. Wielu ludzi uważa się za odpowiedzialnych
właścicieli, którzy nie dopuszczą nigdy do przypadkowego rozmnożenia
swoich psów. Jednak schroniska są pełne szczeniaków. Wypadki zdarzają się
często. Suki w cieczce podkopują ogrodzenia, przeskakują ponad nimi,
wydrapują pazurami wyjścia, a nawet potrafią kopulować przez ogrodzenie,
jeśli nie mają innego wyjścia. Samce posuwają się do takich samych
skrajności, by dostać się do suki w cieczce.
4. Niesterylizowane suki mają dwa
razy w roku cieczkę, która trwa od dwóch do trzech tygodni.
Gdy suka ma cieczkę, trudno z nią spacerować, nawet na smyczy.
Niekastrowane samce zostaną przywabione jej zapachem i mogą nawet próbować
ją pokryć w czasie waszego spaceru. Niebezpiecznie jest nawet zostawić
wówczas sukę na ogrodzonym terenie, gdyż zarówno suki jak i psy potrafią
podkopać się pod płotem, przeskoczyć go, a nawet kopulować przez nie.
Gdy suka ma cieczkę zostawia plamy krwi w całym domu, jeśli nie
zabezpieczymy jej specjalnymi majtkami. W tym czasie może ona być
niespokojna oraz sfrustrowana. W czasie cieczki należy sukę odseparować od
niewykastrowanych psów, z którymi zwykła się bawić, nie może ona również
uczestniczyć w zajęciach ze szkolenia, w zawodach lub konkursach.
5. Kastracja zapobiega większości
schorzeń gruczołu kroko-wego u samców.
Prostata, u starszych, niekastrowanych psów często ulega powiększeniu lub
infekcjom. Choroby takie jak powiększenie gruczołu krokowego, ostre lub
przewlekłe zapalenie prostaty, nowotwory gruczołów okołoodbytowych oraz
ropnie gruczolu krokowego
są częste. Większość tych schorzeń nie
występuje u psów kastrowanych (Cowan 1991, Krawiec 1992, 1994).
6. Kastracja zmniejsza agresję
psów.
Problem agresji jest bardzo powszechny wśród niekastrowanych psów. Składa
się nań agresja dominacyjna (Line 1986, Crowell-Dawis 1991), agresja na
tle lękowym (Galac 1997), agresja w stosunku do innych samców (Hopkins
1976) i inne jej rodzaje (Neilson 1997). Kastracja to znaczący element
leczenia i zapobiegania agresji. Średnio 50% - 75% psów, które zostały
wykastrowane z powodu takich problemów wykazuje poprawę zachowania, a
nawet całkowity zanik agresji. Rzecz jasna, że szkolenie jest tutaj rówież
wielką pomocą. (Askwe 1992, Beaver 1983, Blackshaw 1991, Crowell-Davis
1991, Fry 1987, Knol 1989, Line 1986, Neilson 1997)
7. Kastracja samców zmniejsza
włoczęgostwo, znaczenie moczem mebli oraz zachowania pseudokopulacyjne.
Większości zalet kastracji, jako pomocy w radzeniu sobie z problemami
behawioralnymi, znanych jest od lat. Mowa tu o zmniejszeniu agresji,
włóczęgostwa, zachowań pseudokopulacyjnych oraz niszczenia przedmiotów (Combemale
1929, Hatr 1976, Heidenberger 1990, Hopkins 1976, Maarschalkerweerd,
Neilson 1997, etc).
8. Kastracja całkowicie zapobiega
nowotworowi jąder u psów.
Nowotwór jąder jest najczęstszym rodzajem nowotworu u psów w okresie
reprodukcyjnym, oraz najczęstszym rodzajem nowotworu u wszystkich
niekastrowanych samców (Bastianello 1983, Kusch 1985). Kastracja, usuwając
jądra, likwiduje ryzyko wystąpienia tej choroby.
9. Kastracja/sterylizacja może
zapobiec lub pomóc w lecze-niu innych schorzeń, zarówno zakaźnych jak i
niezakaźnych.
Niektóre niekastrowane samce cierpią na zespół feminizacyjny związany z
zaburzeniami wydzielania hormonów płciowych w przypadku nowotworów jąder.
To schrorzenie nie występuje u psów kastrowanych w młodym wieku (Dorn
1985). Starsze, niekastrowane psy mają również skłonność do przepukliny
krocza, której również zapobiega kastracja (Dorn 1985). Istnieje również
kilka innych chorób związanych z hormonami płciowymi, którym zapobiega
kastracja/sterylizacja (Heider 1990).
Niektóre rasy psów mają skłonności do problemów skórnych, którym zapobiega
się lub leczy poprzez sterylizację (Albanese 1997, Kunz).
10. Sterylizacja/kastracja
przedłuża życie zwierzęcia.
Sterylizowane/kastrowane psy zwykle żyją dłużej o około 2 lata w
porównaniu z niekastrowanymi osobnikami (Bronson 1981, Kraft 1996).
WADY STERYLIZACJI
1. Zwierzęta
sterylizowane/kastrowane mają skłonność do otyłości.
To prawda, że psy po kastracji i suki po sterylizacji mają większą
skłonność do odkładania tkanki tłuszczowej (Fettman 1997, Root 1995). Brak
hormonów płciowych może wpłynąć na obniżenie metabolizmu (Flynn 1996),
jednak niektórze badania jednak nie stwierdzają różnic w wadze zwierząt
sterylizowanych (Salmeri 1991a).
Z drugiej strony, psy są zazwyczaj sterylizowane zaraz po osiągnięciu
dojrzałości. W tym czasie w ich organizm zaczyna zwalniać i nawet
zwierzęta niesterylizowane mogą zacząć przybierać na wadze. Jeśli
zauważysz pierwsze objawy otyłości, po prostu zmniejsz mu dzienną dawkę
pokarmu oraz zapewnij dużo ruchu.
2. Sterylizowane/kastrowane psy
mogą być wyższe niż osobniki niekastrowane/ niesterylizowane.
To prawda, że psy, które były wysterylizowane przed osiągnięciem
całkowitej dojrzałości mogą być trochę wyższe niż osobniki
niesterylizowane/niekastrowane. Hormony płciowe, w okresie dojrzewania,
blokują wzrost kości, więc u psów wysterylizowanych kości rosną trochę
dłużej. Róznica we wzroście tych zwierząt jest bardzo niewielka i ma
niewielkie znaczenie, zważywszy, że psy kastrowane/sterylizowane nie są
psami wystawowymi. Badania nie wykazują żadnych różnic we wzroście w
przypadku wykonania zabiegu sterylizacji w wieku 6 - 10 tygodni oraz po 7
miesiącu (Crenshaw 1995, Lieberman 1987).
3. Sterylizowane psy mają problem z
trzymaniem moczu.
U niektórych wysterylizowanych
psów może wystąpić problem z kontrolowanem wydalania moczu. Dotyczy to
zwłaszcza suk, ale zdarza się również u samców (Aaron 1996, Arnold 1997a).
Wynika to najprawdopodobniej z tego, że brak hormonów płciowych osłabia
miesień zwieracz pęcherza moczowego (Gregory 1994). Jedne badania
wskazują, że problem niekontrolowanego oddawania moczu występuje u 20%
wszystkich sterylizowanych i kastrowanych psów (Arnold 1997a), inni
weterynarze twierdzą, że ten odsetek jest znacznie niższy (Thrusfield
1993).
Na szczęście, problem najczęściej sprowadza się do kilku kropel tu i
ówdzie, i leczenie zwykle jest proste i niedrogie, na przykład używając
fenylpropanolaminy (Arnold 1997b, Heughebaert 1988). Czasami niezbędne
może być podawanie estrogenu. Problem nietrzymania moczu może trwać przez
całe życie psa, często jednak zanika po kilku miesiącach lub latach (Heughebaert
1988, Arnold 1989). Warto także pamiętać, że u starszych psów często
pojawia się problem niekontrolowanego oddawania moczu, nawet, jeśli nie są
one wysterylizowane.
4. Sterylizowane psy mają problem z
niedoczynnością tar-czycy.
Niektóre psy, zwłaszcza suki, mogą
mieć problem z obniżeniem funkcji tarczycy po sterylizacji (Panciera
1994). Na szczęście problemy z tarczycą można bez problemu leczyć.
Niedoczynność tarczycy zdarza się również u psów niesterylizowanych.
5. Suki agresywne, po sterylizacji
mogą stać się jeszcze bar-dziej agresywne.
To jest poważny argument przeciwko sterylizacji, dla włascicieli
agresywnych suk (O'Farrell 1990). Jeśli jesteś własicielem agresywnej
suki, spróbuj uniknąć sterylizacji. Jeśli twoja niesterylizowana suka nie
jest agresywna, sterylizacja na pewno nie wzmoże w niej agresji.
6. Sterylizacja to operacja
chirurgiczna.
Z każdym zabiegiem chirurgicznym
lączy się ryzyko, które wynika zarówno z istoty zabiegu jak i z
niebezpieczeństwa związanego z narkozą. Wskaźnik powikłan w przypadku
sterylizacji i kastracji jest jednak bardzo niski i poważne komplikacje
zdarzają się bardzo rzadko, zwłaszcza w przypadku zastosowania najnowszych
technologii medycznych. Znaczące powikłania zdarzają się w około 1 - 4%
sterylizacji (Pollari 1995, 1996). Sterylizacja i kastracja są
bezpieczniejsze dla zwierzęcia, jeśli przeprowadzone są w młodym wieku (Fagella
1994).
7. Sterylizacja jest droga.
W Polsce sterylizacja i kastracja kosztują od 100 do 400 złotych, w
zależności od płci i wzrostu psa oraz od miejsca zamieszkania. Raz w roku
Stowarzyszenie Obrońców Zwierząt ARKA przeprowadza ogólnopolską akcję
sterylizacji, podczas której wybrane kliniki znacznie obniżają koszt tego
zabiegu. W większych miastach działają też fundacje, które pomagają
osobom, których nie stać na sterylizację swojego psa. Czasem część kosztów
pokrywa gmina. W niektórych miastach sterylizowane/kastrowane psy są
zwolnione od podatku. Więcej informacji na ten temat można uzyskać w
lokalnym oddziale Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami.
8. Zewnętrzne narządy płciowe psa,
który został wystery-lizowany przed osiągnięciem dojrzałości, może być
mniejszy.
Członek samca oraz pochwa suki mogą być trochę mniejsze u osobników
wysterylizowanych przed osiągnięciem dojrzałości (Salmeri 1991a, 1991b).
Ma to zwykłe bardzo małe znaczenie, jednak u ras, które mają skłonność do
odkładania kamieni moczowych, na przykład u samców dalmatyńczyków, może
być to przyczyną problemów. Bardzo rzadko zdarza się, że u suk
wysterylizowanych w młodym wieku, pojawia się podrażnienie skóry w
okolicach pochwy (Jagoe 1988).
MITY NA TEMAT STERYLIZACJI
1. Suka powinna mieć przynajmniej
raz w życiu szczeniaki, lub przynajmniej jedną cieczkę, zanim zostanie
wystery-lizowana.
Ryzyko wystąpienia
raka sutka u suki znacznie obniża się, jeśli sterylizacja przeprowadzona
została przed pierwszą cieczką. Sterylizacja wyklucza ryzyko licznych
powikłań związanych z ciążą, porodem i okresem karmienia. Szczęnięta
sterylizowane w bardzo młodym wieku (już od 7 tygodnia życia) znoszą
operację sterylizacji duzo lepiej (Faggella 1994, Howe 1997).
Zanim dopuścisz do tego, by twoja suka miała "przynajmniej jeden miot",
popracuj jako ochotnik przez jakiś czas w lokalnym schronisku dla
bezdomnych zwierząt. Zobaczysz tam mnóstwo szczeniąt i dorosłych psów,
które co dzień są zabijane. Rozmnażając swojego psa zwiększasz liczbę
niepotrzebnych śmierci oraz ilość psów obciążonych takimi chorobami
genetycznymi jak dysplazja stawu biodrowego, zaburzenie krzepliwości krwi,
postępujący zanik siatkówki i wiele innych, których można uniknąć w
przypadku profesjonalnego planowania hodowli.
2. U kastrowanych psów częściej
występuje nowotwór pro-staty.
To nie jest prawdą. Nie ma
statystycznie znaczącej różnicy w wystepowaniu raka gruczołu krokowego u
psów kastrowanych i niekastrowanych (Obradovich 1987). Różnica występuje
jedynie w szybkości rozprzestrzeniania się nowowtworu do płluc u
kastrowanych psów (Bell 1991). Natomiast kastracja wyklucza występowanie
wszystkich innych schorzeń prostaty (Krawiec 1994).
3. Psy są nieszczęśliwe po
kastracji/sterylizacji.
Psy nie są ludźmi. Nie planują posiadania potomstwa, wychowywania go i
troszczenia się o nie przez 18 lat, nie marzą też o tym, by pewnego dnia
zostać dziadkami. Samce nie zdają sobie nawet sprawy z tego, że
szczeniaki, do których narodzenia przyczyniły się, są ich własnym
potomstwem. Instynktem rozmnażania psów kierują hormony. Gdy wyeliminujemy
hormony płciowe, znika potrzeba rozmnażania się i pies nie odczuwa
różnicy.
4. Suka stanie się agresywna po
sterylizacji.
Rzadko jest to prawdą. Suka, która jest agresywna przed sterylizacją, może
stać się bardziej agresywna po zabiegu. Jednak znakomita większość suk,
które nie są agresywne, nie zmienia swego charakteru z powodu
sterylizacji.
5. Psy, które są
sterylizowane/kastrowane w młodym wieku, są niezrównoważone i mają więcej
problemów beha-wioralnych.
Nie ma żadnych konkretnych dowodów na poparcie tej tezy. Psy, które są
sterylizowane/kastrowane w okresie szczenięcym, czasem są bardziej
aktywne, niż osobniki niesterylizowane/niekastrowane, jednak badania
wskazują, że nie ma znaczących różnic w zachowaniu pomiędzy psami
kastrowanymi w wieku 7 tygodni, a kastrowanymi w wieku 7 miesięcy (Salmeri
1991a). Poza tym, od lat wiadomo, że kastracja psa pomaga rozwiązać wiele
problemów z zachowaniem.
Należy pod uwagę wziąć jeszcze następującą sprawę: psy pracujące (na
przykład przewodnicy niewidomych) prawie zawsze są kastrowane. Podobnie
psy, które są szkolone w posłuszeństwie. Oczywistym jest, że
odpowiedzialna funkcja wymaga od psa wiele dojrzałości oraz opanowanego
charakteru. Kastracja w rzeczywistości zwiększa stabilność temperamentu
psa, poprzez wykluczenie rozproszeń wynikających z instynktu seksualnego.
6. Problemom behawioralnym psów
można zapobiec dzięki dobremu szkoleniu i socjalizacji, więc sterylizacja
jest zbędna.
Dobre szkolenie i socjalizacja są
rzeczywiście bardzo niezbędne dla zdrowia psa. Jednak, nawet najlepiej
wyszkolone psy mogą wykazywać problemy behawioralne. Pamiętaj, że hormony
płciowe działają na organizm na podstawowym poziomie, więc często są
silniejsze, niż najlepsze szkolenie. Jak wykazują badania, działanie
hormonów płciowych, zwłaszcza testosteronu, sprawia, że niewykastrowane
psy znajdują się w grupie największego ryzyka jeśli chodzi o wystąpienie
agresji (Beaver 1983, Blackshaw 1991, Galac 1997, Line 1986, etc).
7. Jeśli wykastruję swojego psa,
nie będzie on mnie już bronił.
W rzeczywistości kastrowane psy mogą być lepszymi obrońcami niż
niekastrowane, ponieważ nie podlegają one działaniu popędu płciowego.
Zamiast włóczyć się za sukami w cieczce lub wdawać się w walki z innymi
samcami, psy kastrowane poświęcają całą swoją uwagę właścicielowi. Faktem
jest, że niedawne badania wykazały, że kastracja nie odbija się w żaden
sposób na agresji względem nieznanych ludzi (Neilson 1997).
8. U wilków, tylko para dominująca
rozmnaża się, więc niekastrowany pies nie będzie frustrował się z powodu
braku partnerki.
Co robią młode wilki? Albo opuszczają stado, by założyć swoje własne,
walczą z osobnikami z wyższych szczebli hierarchii, lub pomagają swoim
rodzicom wychować ich potomstwo. Czy zależy nam na tym, aby nasze psy
walczyły z nami o hierarchię? Czy chcemy mieć w domu więcej szczeniąt po
to, by nasze niewykastrowane psy mogły pomóc je wychowywać? Nie. Chcemy,
by nasze psy cieszyły się z tego, że są z nami.
Pamiętać trzeba również o tym, że psy to nie są wilki. Psy zachowują się
często znacząco różnie niż wilki, więc nie możemy ich tak prosto
porównywać.
9. Mój pies będzie miał na pewno
wspaniałe potomstwo/chcę mieć drugiego, takiego samego psa, dlatego chę go
rozmnożyć.
Średno 25-30% psów w schroniskach jest rasowych (w Polsce odsetek ten jest
dużo mniejszy). Nawet, jeśli twój pies ma rodowód, nie oznacza to jeszcze,
że powinien on być rozmnażany. Zanim jakikolwiek pies zostanie dopuszczony
do hodowli, właściciel powinien udowodnić jego wartość rozrodczą poprzez
wielokrotne wystawianie z dobrymi wynikami oraz testy zdrowotne. Każdy
miot powinien udoskonalać rasę.
Poza tym, każdy pies jest inny. Nie ma żadnej gwarancji, że szczenięta
będą przypominać swoich rodziców charakterem lub wyglądem, zwłaszcza,
jeśli rodzice są psami wielorasowymi.
10. Hodowla psów to świetny sposób
na zarabianie pieniędzy.
Na hodowli zarabiają jedynie
osoby, które nie dbają o zdrowie psów oraz jakość miotów. Odpowiedzialna
hodowla wymaga zarówno wielu badań medycznych i stałej opieki
weterynaryjnej, jak i uważnego doboru pod kątem charakterów rodziców.
Zastanowić się należy, czy dany miot rzeczywiście wpłynie na rozwój rasy,
czy też tylko zasili liczbę psów w schronisku.
Przed rozmnożeniem należy zapłacić za wielorakie badania weterynaryjne, w
tym za różne prześwietlenia, badania krwi, testy na takie infekcje jak
bruceloza, testy na horoby genetyczne, takie jak na przykład zaburzenie
krzepliwości krwi, EKG, USG, pozwalające na wykluczenie wad serca, badania
pozwalające wykluczyć wady dna oka, oraz wiele dodatkowych badań, w
zależności od rasy psa. Koszty rozmnażania zawierają testy ciążowe, USG
pozwalające na śledzenie rozwoju płodów, być może operację cesarskiego
cięcia u suki, która nie może urodzić samodzielnie, szczepienia ochronne,
odrobaczanie oraz całodobowy nadzór weterynarza w przypadku jakiejś
choroby u szczeniąt. Do tego należy dołożyć opłaty za otrzymanie przydomka,
koszty wystawiania psa, oraz dużą ilość czasu, którą poświęcić należy na
krycie, opiekę nad suką w ciąży, poród, karmienie szczeniąt, sprzątanie
kojca, wizyty u weterynarza oraz szukanie domów dla szczeniąt.
11. Moje dzieci powinny zobaczyć
cud narodzin.
Po pierwsze, psy najczęściej rodzą się w nocy, gdy dzieci śpią, a suki na
poród wybierają ciche i odizolowane miejsce. Jeśli zbyt duża ilość osób
będzie przeszkadzać rodzącej suce, może ona zestresować się i odrzucić
szczeniaki, a nawet zabić je. Poza tym, co dzień wiele szczeniąt ginie w
schroniskach.
Po drugie, jeśli chcesz nauczyć swoje dzieci odpowiedzialności poprzez
opiekę nad szczeniakami, wiele maluchów czeka na adopcje w każdym
schronisku. Jeśli chcesz zobaczyć cud narodzin, powinieneś przedtem
zapoznać się z cudem śmierci, w trakcie kilku tygodni ochotniczej pracy w
schronisku.
12. Na pewno uda się nam znaleźć
dobre domy dla szczeniąt.
Na każdego szczeniaka, któremu
znajdziecie dom, przypada jeden szczeniak, który może zostać uśpiony w
schronisku, gdyż nie został adopotowany. Po prostu nie ma wystarczającej
ilości domów dla wszystkich szczeniąt. Nawet, jeśli zapomnimy o
szczeniakach ze schroniska - czy jesteś pewien, że uda ci się znaleźć
naprawdę dobre domy? Czy będziesz miał kontakt z nowymi właścicielami
przez całe życie psa? Czy będziesz mógł zabrać szczeniaki z powrotem,
jeśli nie będą one odpowiadać nowym nabywcom? Jeśli doprowadziłeś do
urodzenia się szczeniąt, jesteś za nie odpowiedzialny przez całe ich
życie.
13. Powinniśmy pozwolić psom "iść
za głosem natury".
Nie ma nic "naturalnego" w życiu dzisiejszych psów domowych. Powstały one
w wyniku wielowiekowej selekcji prowadzonej przez człowieka.
Wprowadziliśmy psy do swoich rodzin jako zwierzęta domowe i musimy
zapewnić im dobre warunki bytowe. Kastracja i sterylizacja przynoszą psom
bardzo wiele korzyści, przy kilku tylko znaczących przeciwskazaniach.
BIBLIOGRAFIA
Aaron, A., K.
Eggleton, C. Power, P. E. Holt. (1996). Urethral sphincter mechanism
incompetence in male dogs: a retrospective analysis of 54 cases.
Veterinary Record , 139(22): 542-546.
Adams, W. M., & DiBartola, S. P. (1983). Radiographic and clinical
features of pelvic bladder in the dog. Journal of the American Veterinary
Medical Association, 182(11): 1212-1217.
Albanese, F., & Galeotti, F. (1997). Alopecia responding to castration in
two Pomeranians. Veterinaria Cremona, No. supl.2: 19-22.
Arnold S. (1997). Urinary incontinence in castrated bitches. Part 1:
Significance, clinical aspects and etiopathogenesis. Schweizer Archiv fur
Tierheilkunde, 1997;139(6): 271-276.
Arnold, S. (1997). Urinary incontinence in spayed bitches. Part 2.
Diagnosis and treatment. Schweizer Archiv fur Tierheilkunde, 139(7):
319-324.
Arnold, S., Arnold, P., Hubler, M., Casal, M., & Rusch, P. (1989). Urinary
incontinence in spayed bitches: frequency and breed predisposition.
Schweizer Archiv fur Tierheilkunde, 131(5): 259-263.
Askew, H. R. (1992). Effect of castration on behaviour problems in dogs.
Kleintierpraxis, 37(12): 863-864.
Bastianello, S. S. (1983). A survey on neoplasia in domestic species over
a 40-year period from 1935 to 1974 in the Republic of South Africa. VI.
Tumours occurring in dogs. Onderstepoort Journal of Veterinary Research,
50(3), 199-220.
Beaver, B. V. (1983). Clinical classification of canine aggression.
Applied Animal Ethology, 10(1-sup-2): 35-43.
Bell, F. W., Klausner, J. S., Hayden, D. W., Feeney, D. A., & Johnston, S.
D. (1991). Clinical and pathologic features of prostatic adenocarcinoma in
sexually intact and castrated dogs: 31 cases (1970-1987). Journal of the
American Veterinary Medical Association, 199(11): 1623-1630.
Bessonov, A. S., Shalmenov, M. S., Prokopic, J., & Sterba, J. (1986).
Castration of dogs as a preventive measure against echinococcosis.
Proceedings of the second International Symposium on taeniasis
cysticercosis and echinococcosis hydatidosis 2 7 December 1985,
Czechoslovakia. 1986: 224-230.
Blackshaw, J. K. (1991). An overview of types of aggressive behaviour in
dogs and methods of treatment. Applied Animal Behaviour Science, 30(3-4):
351-361.
Brooks, M. (1992). Management of canine von Willebrand's disease. Problems
in Veterinary Medicine, 4(4): 636-646.
Bronson, R. T. (1981). Age at death of necropsied intact and neutered cats.
American Journal of Veterinary Research, 42(9): 1606-1608.
Coggins, J. R. Effect of season, sex, and age on prevalence of parasitism
in dogs from southeastern Wisconsin. Journal of the Helminthological
Society of Washington, 65(2): 219-224.
Combemale, P. (1929). Sur la psychophysiologie du chien prive de
testicules. / On the psychophysiology of the castrated dog. Comptes Rendus
des Seances. Societe de Biologie Paris, 101: 1133-1135.
Cowan, L. A., Barsanti, J. A., Crowell, W., & Brown, J. (1991). Effects of
castration on chronic bacterial prostatitis in dogs. Journal of the
American Veterinary Medical Association, 199(3): 346-350.
Crenshaw, W. E., & Carter, C. N. (1995). Should dogs in animal shelters be
neutered early? Veterinary Medicine, 90(8): 756, 758-760.
Crowell-Davis, S. L. (1991). Identifying and correcting human-directed
dominance aggression of dogs. Veterinary Medicine, 86(10): 990-998.
Dorn, A., Bone, D., & Bellah, J. (1985). Sex hormone-related diseases
treated surgically in male dogs. Modern Veterinary Practice, 66: 727-733.
Fagella, A.M. & Aronsohn, M.G. (1994). Evaluation of anesthetic protocols
for neutering 6-to-14-week-old pups. Journal of the American Veterinary
Medical Association, 205(2): 308-314.
Fettman, M. J., Stanton, C. A., Banks, L. L., Hamar, D. W., Johnson, D.
E., Hegstad, R. L., & Johnston, S. (1997). Effects of neutering on
bodyweight, metabolic rate and glucose tolerance of domestic cats.
Research in Veterinary Science, 62(2): 131-136.
Flynn, M. F., Hardie, E. M., & Armstrong, P. J. (1996). Effect of
ovariohysterectomy on maintenance energy requirement in cats. Journal of
the American Veterinary Medical Association, 209(9): 1572-1581.
Fry, P. D. (1987). Antisocial behaviour in the dog. The effects of
castration. Veterinary Practice, 19(17): 4-5, 7.
Galac, S., & Knol, B. W. (1997). Fear-motivated aggression in dogs:
patient characteristics, diagnosis and therapy. Animal Welfare, 6(1):
9-15.
Gregory S.P. (1994). Developments in the understanding of the
pathophysiology of urethral sphincter mechanism in competence in the bitch.
British Veterinary Journal, 150(2): 135-150.
Hart, B. L. (1976). Behavioral effects of castration. Canine Practice,
3(3): 10-21.
Heider, H. J. (1990). Castration - therapeutic indications. Kleintierprax
is, 35(12): 644-650.
Heidenberger, E., & Unshelm, J. (1990). Changes of behaviour in dogs after
castration. Tierarztliche Praxis, 13(1): 69-75.
Heughebaert, A., Cock, I. d., Schepper, J. d., De Cock, I., & De Schepper,
J. (1988). Urinary incontinence in spayed bitches and its treatment with
phenylpropanolamine. Vlaams Diergeneeskundig Tijdschrift, 57(1): 27-31.
Holt P. E, & Thrusfield, M. V. (1993). Association in bitches between
breed, size, neutering and docking, and acquired urinary incontinence due
to incompetence of the urethral sphincter mechanism. Veterinary Record ,
133(8): 177-180.
Hopkins, S. G., Schubert, T. A., & Hart, B. L. (1976). Castration of adult
male dogs: effects on roaming, aggression, urine marking, and mounting.
Journal of the American Veterinary Medical Association, 168(12):
1108-1110.
Houston, D. M., Ribble, C. S., & Head, L. L. (1992). Risk factors
associated with parvovirus enteritis in dogs: 283 cases (1982-1991).
Journal of the American Veterinary Medical Association, 208(4): 542-546.
Howe, L. M. (1997). Short-term results and complications of prepubertal
gonadectomy in cats and dogs. Journal of the American Veterinary Medical
Association, 211(1): 57-62.
Jagoe, J. A., & Serpell, J. A. (1988). Optimum time for neutering.
Veterinary Record, 122(18): 447.
Knol, B. W., & Egberink Alink, S. T. (1989). Treatment of problem
behaviour in dogs and cats by castration and progestagen administration: a
review. Veterinary Quarterly, 11(2): 102-107.
Koltveit, A. J. (1991). Pet overpopulation. Journal of the American
Veterinary Medical Association, 198(7): 1151-1243.
Kraft, W., & Danckert, D. (1996). Lifespan of a cat population [in
Germany]. Kleintierpraxis, 42(1): 21-28.
Krawiec, D. R. (1994). Canine prostate disease. Journal of the American
Veterinary Medical Association, 204(10): 1561-1564.
Krawiec, D. R., & Heflin, D. (1992). Study of prostatic disease in dogs:
177 cases (1981-1986). Journal of the American Veterinary Medical
Association, 200(8): 1119-1122.
Kunz, E., & Rensing, H. Castration-responsive alopecia in a male Samoyed.
Kleintierpraxis, 42(11): 921-924.
Kusch, S. (1985). Incidence of malignant neoplasia in dogs based on PM
statistics of the Institute of Animal Pathology, Munich, 1970-1984.
Lieberman, L.L. (1987). A case for neutering pups and kittens at two
months of age. Journal of the American Veterinary Medical Association,
191: 518-521.
Line, S., & Voith, V. L. (1986). Dominance aggression of dogs toward
people: Behavior profile and response to treatment. Applied Animal
Behaviour Science, 16(1): 77-83.
Maarschalkerweerd, R. J., Endenburg, N., Kirpensteijn, J., & Knol, B. W.
Influence of orchiectomy on canine behaviour. Veterinary Record, 140(24):
617-619.
The Merck Veterinary Manual, 1991,7th ed, Merck and Co., Inc, Rahway.
Meyers, K. M., Wardrop, K. J., & Meinkoth, J. (1992). Canine von
Willebrand's disease: pathobiology, diagnsosis, and short-term treatment.
Compendium on Continuing Education for the Practicing Veterinarian, 14(1):
13-22.
National Council on Pet Population Study and Policy, National Shelter
Census: 1994 results. Fort Collins, CO.
Neilson, J. C., Eckstein, R. A., & Hart, B. L. (1997).Effect of castration
on problem behaviors in male dogs with reference to age and duration of
behavior. Journal of the American Veterinary Medical Association, 211(2):
180-182.
O' Farrell, V., & Peachey, E. (1990). Behavioural effects of
ovariohysterectomy on bitches. Journal of Small Animal Practice, 31(12):
595-598.
Obradovich, J., Walshaw, R., & Goullaud, E. (1987). The influence of
castration on the development of prostatic carcinoma in the dog. 43 cases
(1978-1985). Journal of Veterinary Internal Medicine, 1(4): 183-187.
Olsen, P. N., Moulton, C., Nett, T., & al, e. (1991). Pet overpopulation:
a challenge for companion animal veterinarians in the 1990s. Journal of
the American Veterinary Medical Association, 198(7): 1151-1152.
Panciera D.L. (1994). Hypothyroidism in dogs: 66 cases (1987-1992).
Journal of the American Veterinary Medical Association, 204(5): 761-767.
Pollari, F. L., & Bonnett, B. N. (1995). Evaluation of postoperative
complication s following elective surgeries of dogs and cats at private
practices using computer records. Canadian Veterinary Journal, 37(11):
672-678.
Pollari, F. L., Bonnett, B. N., Bamsey, S. C., Meek, A. H., & Allen, D. G
(1996). Postoperative complications of elective surgeries in dogs and cats
determined by examining electronic and paper medical records. Journal of
the American Veterinary Medical Association, 208(11), 1882-1886.
Root, M. V. (1995). Early spay-neuter in the cat: effect on development of
obesity and metabolic rate. Veterinary Clinical Nutrition, 2(4), 132-134.
Salmeri, K. R., Bloomberg, M. S., Scruggs, S. L., & Shille, V. (1991a).
Gonadectomy in immature dogs: effects on skeletal, physical, and
behavioral development. Journal of the American Veterinary Medical
Association, 198(7): 1193-1203.
Salmeri, K.R., Olsen, P.N., & Bloomberg, M.S. (1991b). Elective
gonadectomy in dogs: a review. Journal of the American Veterinary Medicine
Association, 198(7): 1183-1191.
Schneinder, R., Dorn, C.R., & Taylor, D. (1969). Factors influencing
canine mammary cancer development and post-surgical survival rates.
Journal of the National Institutes of Cancer, 45: 1249-1251.
Schneinder, R. (1970). Comparison of age, sex and incidence rates in
humans and canine breast cancer. Cancer, 26: 419-426.
Shal' menov, M. S. (1984). Castration of dogs as a method of controlling
echinococcosis. Byulleten' Vsesoyuznogo Instituta Gel'mintologii im. K.I.
Skryabina, No.39: 40-44.
Thomas, J. S. (1996). Von Willebrand's disease in the dog and cat.
Veterinary Clinics of North America, Small Animal Practice, 26(5):
1089-1110.
Thrusfield, M. V., Holt, P. E., & Muirhead, R. H. (1993). Acquired urinary
incontinence in bitches: its incidence and relationship to neutering
practices. Journal of Small Animal Practice, 39(12): 559-566. |
