|
Po czym poznać, że pies jest chory ?
Źródło: Lecznica dla Zwierząt
HOMEOPATIA, www.homeopatia.w.pl
Autor artykułu - lek. wet. dr Adam Czerwiński
..............................................................................................................................................................
Zdrowy pies wygląda i zachowuje się normalnie, tzn. jest aktywny
- odpowiednio do swojego temperamentu, ma dobry apetyt,
błyszczącą sierść i wyraziste, czyste oczy. Celem i obowiązkiem
właściciela jest utrzymanie psa w zdrowiu i dobrej kondycji.
Pies jest zwierzęciem, które pierwotnie żyło w stadach i jego
cechy psychiczne przystosowane są do życia w stadzie. Żyjąc w
rodzinie ludzkiej traktuje ją jak sforę psów, w której potrafi
doskonale znaleźć miejsce dla siebie. Gdy zaczyna mu coś
dolegać, instynkt istoty stadnej podpowiada mu, że
dolegliwościami nie należy się chwalić i obnosić się z nimi, bo
stado nie lubi chorych i może go odpędzić... W tej sytuacji
dopóki pozwalają mu na to możliwości adaptacyjne jego organizmu
pies nie okazuje objawów choroby. Dlatego początkowo szczególnie
nowemu właścicielowi trudno rozpoznać chorobę pupila. Psa należy
bacznie obserwować i jeśli coś zmienia się w jego wyglądzie lub
zachowaniu należy zwrócić się do lekarza weterynarii. Lepiej
uczynić to dwa razy za dużo, niż jeden raz za mało! Tym bardziej
że łatwiej leczy się choroby w stadium początkowym (ostrym lub
podostrym) niż wtedy gdy przejdą w stan przewlekły. Gdy pies
jest tak chory, że organizm jego nie może sobie poradzić i
zawodzą u niego mechanizmy regulacyjne, mogą pojawić się objawy
kliniczne, które pomogą rozpoznać lekarzowi większość chorób, a
ponieważ pies nie potrafi mówić, właściciel musi zrelacjonować
przebieg choroby u swojego zwierzaka.
Oto niektóre podstawowe symptomy chorób:
Biegunka może być wywołana infekcją bakteryjną lub wirusową,
inwazją pasożytów, nieodpowiednim pokarmem (również jedzeniem
śniegu, czy też pokarmów z lodówki) co powoduje zakłócenie
równowagi biologicznej w jelitach, prowadząc do zapalenia błony
śluzowej jelit. Stolec wtedy może być luźny, wodnisty,
śluzowaty, podbarwiony krwią itd. Biegunka jest groźnym dla
organizmu stanem prowadzącym do odwodnienia, którego nie należy
bagatelizować, szczególnie jeśli towarzyszą jej wymioty.
Wymioty sporadyczne nie zawsze są objawem choroby, mogą zdarzyć
się psu, który zbyt szybko i za dużo zjadł. Częste wymioty to
stan bardzo poważny, który może być spowodowany chorobą zakaźną,
zatruciem, połknięciem ciała obcego. Prowadzą do poważnych
zaburzeń w organizmie szczególnie, gdy przebiegają razem z
biegunką, wtedy muszą być intensywnie i fachowo leczone.
Gorączka sygnalizuje walkę organizmu z infekcją wirusową lub
bakteryjną, albo stanem zapalnym. Jest groźnym dla organizmu
stanem i koniecznie musi być leczona. Zewnętrznymi objawami
gorączki są; osowienie, brak apetytu, osłabienie, czasem suchy i
gorący nos, wyczuwalnie cieplejsze ciało niż normalnie. Normalna
temperatura u psa waha się w granicach między 38,00C, a 39,00C.
Stan podgorączkowy jest, gdy temperatura przekroczy 39,00C do
39,30C, powyżej 39,30C to gorączka. Temperatura powyżej 41,70C -
stan agonalny. Temperatura poniżej 37,50C - hypotermia - jest
też szkodliwa i wymaga konsultacji lekarza.
"Saneczkowanie" oznacza bolesność lub świąd okolicy odbytu przy
zatwardzeniu, zarobaczeniu, alergii, zapaleniu gruczołów
przyodbytowych, utkwieniu w okolicy odbytu ciała obcego, np.
źdźbła trawy. Konieczna wizyta u lekarza weterynarii.
Potrząsanie głową świadczy o zapaleniu ucha na tle alergicznym
lub infekcyjnym (ropnym), przepełnieniu ucha patologiczną
woskowiną, utkwieniu w przewodzie słuchowym ciała obcego, np.
źdźbła trawy lub zboża. Konieczna, fachowa konsultacja i
leczenie weterynaryjne.
Kulawizna może być wywołana stłuczeniem, zwichnięciem,
zapaleniem, zużyciem stawu, złamaniem kości, zranieniem,
zerwaniem ścięgna lub mięśnia, a nawet niewydolnością krążenia,
takimi starczymi niedomaganiami jak; reumatyzm, czy paraliż.
Wymaga konsultacji lekarza.
Kaszel i kichanie są objawami przeziębienia, zapalenia gardła i
krtani, ale także utkwieniem ciała obcego w części
nosowo-gardłowej lub też podrażnieniem czynnikami alergicznymi
(pyłki kwiatów) i drażniącymi gazami (np. spaliny).
Przykra woń z pyska świadczyć może o zaawansowanym osadzie
nazębnym, zepsutych zębach, zapaleniu przyzębia (paradentoza) i
dziąseł, a także o złym odżywianiu lub nieżycie żołądka czy
przełyku. Należy zasięgnąć porady lekarza weterynarii.
Guzy, obrzmienia podskórne lub śródskórne mogą być łagodnymi lub
złośliwymi tworzącymi się nowotworami, lub też ropniami czy
kaszakami. Konieczna wizyta u lekarza.
Drapanie się i wygryzanie może być wywołane alergią skórną (np.
na ukąszenia owadów - pcheł), egzemą, która wymaga długotrwałego
leczenia.
Najlepiej jeśli chorego psa bada i leczy zawsze ten sam lekarz
weterynarii, gdyż lepiej go zna i łatwiej będzie mu postawić
właściwą diagnozę. Dlatego nie powinno się zmieniać lekarza,
jeśli mamy do niego zaufanie. Najtrudniej leczyć psy
"zwiedzające" wszystkie okoliczne lecznice, gdyż najczęściej
zastosowano już wszystkie możliwe "wynalazki medyczne". Lekarz
naszego pupila powinien stać się lekarzem domowym, co nie
znaczy, że przychodzi do naszego domu. Lekarze weterynarii wolą
przyjmować u siebie w gabinecie, w asyście fachowego pomocnika,
z odpowiednim sprzętem i odpowiednim asortymentem leków (których
w odpowiedniej ilości nie sposób ze sobą zabrać), gdzie psy są
bardziej zdyscyplinowane i trochę onieśmielone, niż w dającym
poczucie pewności otoczeniu własnego domu. Tak jak nasi lekarze
"ludzcy" nie bardzo lubią, gdy sami stawiamy diagnozę i na
własną rękę bierzemy leki, tak i lekarze weterynarii nie cenią
sobie orzeczeń właściciela i aplikowania leków zwierzakowi, gdyż
może okazać się to bardzo niebezpieczne (są leki dobrze
tolerowane przez ludzi, które podane psu lub kotu, mogą wywołać
ciężką chorobę, a nawet zgon). Lekarze weterynarii doceniają
precyzyjne opisanie objawów choroby i okoliczności jej powstania
- musimy mówić w imieniu psa! |
